Facebook Twitter Linked-in Whatsapp

Ülkemizde her geçen gün insanımız birbirine ya düşman oluyor yada düşman gibi bakıyor bu her yerde böyle ne yazık ki siyasette yolda, otobüste, minibüste, apartmanda, okulda yani her yerde biribirne soğuk ve ilgisisizler.

Örneğin bir otobüse biniyorsunuz otobüs kalablık insanlar ayakta belki bir belkide iki saat beraber yolculuk ediyorsunuz biribirinizin adeta nefes alıp verdiğini bile hissederken yol boyunca ya arkadaş kimsin nereye gidiyorsun ne iş yapıyorsun sıradan bir muhabbeti beceremiyoruz. Neden peki sosyoloğ filan değilim ama bir sorun olduğu kesin ve her geçen günde iyice su yüzüne çıkıyor.

Merhum Mehmet Akif’in dediği gibi; medeniyet dediğin tek dişi kalmış canavarın her halde etkisi bu bence belkide modern ve çağdaş denilen yaşamın bir faturası olsa gerek bunlar peki sokakta böylede evimizde komşumuzda nasıl? bir arkadaşınız veya bir komşunuz size geliyor misafiriniz oluyor hoş beşten sonra televizyonun karşısında hep birlikte susup televizyonun sunduğu neyse onu seyrediyoruz zaten diziler bağımlılık yapmış hepimize(ben diziyi sevmem seyretmem) sohbet yok olsada oyuncuların uzun replikleri arasında bir şeyler söylemeye çalışıyoruz.

Derken imdadımıza reklamlar yetişiyor bunu fırsat bilip süratle eee sonra diye başlıyoruz muhabbete reklam bittimi kaldığımız yerden devam susmaya bu böyle devam ediyor nihayat misafir izin istiyor tabi diyip onu kapıya kadar geçiriyoruz misafir size bakın bizde sizi bekleriz deyip evine gidiyor. Siz gittiğinizdede aynı süreç yaşanıyor ne yazık ki!

Şimdi 30 yıl öncesine dönelim tek bir kanal var TRT 1 üçü beşi geçmeyen dizi adedi kendimize, arkadaşımıza, dostumuza daha çok zaman ayırabiliyorduk daha içten, daha sıcak muhabbetler edebiliyorduk. Büyüğümüze saygı , küçüğümüze sevgi vardı hani bir söz dolaşıyor sosyal paylaşım sitelerinde diyor ki orda; NE GÜZEL CAHİLDİK ESKİDEN modern yaşamla tanışmamış televizyon denilen aptal kutusunun gitmediği bir köye gidin bakın neymiş insanlık neymiş muhabbet neymiş insanı sevmek görün her hangi bir kahveye girseniz herkes yerinden kalkar hoş geldin der buyur eder seni dinler ve sana anlatır derdini hatta gece kalmanız gerekirse evinde bile misafir eder sizi ağırlar siz gidin İstanbul’un göbeğinde bu ilgi ve alakayı bulun zor bence mümkün değil bu.

Geçen yıl bir yardım derneği başkanına sordular dediler efendim ülkemizde açlıktan ölen hiç bir insana rasladınız mı ben hemen düşündüm dedim Anadolunu ücra köylerinde mutlaka açlıktan ölen olmuştur. Dernek başkanı cevapladı bu suali dediki açlıktan ölenlere rasladık tabi ama Anadolu’da değil İstanbul’da çünkü kimse kimsenin halini bilmiyor bir apartman dairesinde acından ölen insana rastladım ama, Anadolu’da bu yok çünkü herkes biribirini tanıyor eğer yoksa yiyeceği, giyeceği bilindiğinden yardım ediliyor bu konuda en şanssız yerle büyük şehirler dostlar, arkadaşlar bir merhabadan kaçmayalım konuşalım dinleyelim yoksa sonumuz hiçte iyi olmayacak zor olsada denemeye değer bence bu ben bu yazımı yazarken şeytan dürtüyor yine ne diyorsun diyorum diyorki!

Aptal Gazeteci bütün bu saydıkların olmasa onlarca dizi, onlarca reklam, futbol, müzik, mağazin, erotizm ne olcak peki insanlar düşünecekler insanların düşünmesi kadar tehlikeli bir şey varmı öyle olmasa düşünce suçu diye bir suç olurmuydu değilmi insanın düşünmesi ne demek işte asıl tehlike burda düşünmesinler oyalansınlar ki eee dedim gerisini demedi oda korkmuş olmalı her halde

— KÖŞE YAZISI SONU —