Okadar karmaşığım ki son günlerde, birşeyler yazmam gerektiğini düşünüyor ama ne yazmam gerektiğine karar veremiyorum. Etrafımız yangın yeri, odunuda müslüman kardeşlerimiz, ramazan gelmiş kime ne, lokantalar dolmuş taşacak neredeyse. (son yıllarda oruç tutuanların sayısı arttı ancak, insanlarda saygı kalmadığından yeme içmeler sokaklara taştı), yerelde gazeteciler kenetlenmiş yumruklaşıyor, iki gün önce ofisimizin sıcak oluşundan şikayet eden stajerlerimiz, şimdi klimanın fazla soğuttuğu gerekçesiyle sıcak odalara kaçıyor, doyumsuzluk almış başını gidiyor, kimse adam gibi durmuyor, herkesin orası, burası hatta şurası oynuyor, birileri birilerinin yerine karar veriyor, bir kişi yüz kişinin adına konuşurken heder etmiyor. Adama kucak açıyorsun, adam yerine koyuyorsun, sıcak bir yatak, yemek, elbise veriyorsun oda gelip senin askerini yaralıyor, Türkiye'de Türkmenleri istemiyor, 'kimin yurdundan kimi kovuyorsunuz ulan'demek var ama ya sabır çekmek alışkanlığımız oldu bizim.
Arakan'da budistler müslümanlara zulmediyor, Bizim din kardeşlerimiz hiç bir yerde güçlü olmadığı için ezilen olmaya mahkum kalıyor. Şaşıp kalıyorum, budist dediğin çapulcuklar dünyada kaç tane ki, Dünyanın en büyük dininin mensuplarını diri diri yakıyor. Müslümanlar hep mi mazlum, hiç mi eli kolu yok, gerektiğinde cana can, dişe diş savaşmış bir Peygamberin ümmeti olduklarından bu kadar mı bi haber bu insanlar.
Ramazan geldi hoş geldi, gönüllerimize safa, kalplerimize iman, gözlerimize ışık, ruhlarımıza nur getirdi. Evimizin, köyümüzün, ilçemizin, ilimizin havasını değiştirdi, ülkemizi öylesine manevi bir atmosfere soktu ki, vakit namazlarında camilerde yer yok çok şükür. Birlik olmayı, kucaklaşmayı, aynı sofrayı paylaşmayı nasip etti Allah (c.c.) hepimize.
Bir yandan manevi huzur, bir yandan dünyalık sinir, öte yandan sahurla bölünen uykuların getirdiği bitkinlik, Oruç süresinin on yedi saati bulması, iftar ile sahur arasının 7 saate düşmesi, bizleri iyiden iyiye zorladı. Fakat sonsuzluğun yanında bu zorluğun esamesi okunmaz.
Ben ki, uzun süre aç kaldığımda kan şekerim düşer, vücuduma titreme gelir, yerimden kalkamam ancak kurban olduğum Allahım öyle bir kuvvet veriyor, öyle bir sarmalıyor ki bizi nuruyla, ne titreme, ne kan şekeri, taş gibiyim elhamdülillah. Normalde 5 saat aç kalamayan adam 17 saat aç kalıyor banamısın demiyor işte bu manevi tokluğun eseridir. Allah bizi yolundan ayırmasın...