Son Tren

Kimseye sarılmadım, elimi yüzüme sürmedim, hele ki maskesiz, mesafesiz adım bile atmadım. İşte ben de yakalandım ve hala karantinadayım.

Hayallerim altüst oldu, yarınlarım kayboldu, yıkıldım, Dünya bana yalan oldu!

Hemen düşünmeye başladım.

Oğlum hangi mesleği seçecek, torunlarımın adları ne olacak, biricik eşim bensiz nasıl yaşlanacak, emeklilikte yalnız mı kalacak?

En acısıysa, sevdiklerime yeterince sevdiğimi anlatmadığımı hissediyorum. Belki de tekrar hiç söyleyememek, dokunamamak ve sarılamamak acıtıyor içimi.
Kim bilir belki ölsem, cenazeme bile gelen olamayacak…

Hesaplaştım, yüzleştim, düşündüm, dersler çıkardım, kendimi iyileştirmenin en iyi yolunun yine içimde olduğunu fark ettim. Günlerce gecelerce yalnızlıkla bir başıma yaşadığım yılların her anını tekrar yaşadım.

Nefret ettim, af diledim, hesap sordum ve peşinden koştum. En sonunda ne olacağımı daha bilemedim ama hep kendimle hesaplaştım.
Ne değişti ki hayatta?

Yine fakirler ölüyorlar vitaminsizlikten, doğru beslenememekten ve ne olduğunu bilmediği bağışıklık sistemini güçlendiremediği için.

Adalet yok, ben de inandım koskoca ama vefasız Dünya’da.

Yine klasik zengin - fakir düzeni denge sağlıyor belli ki. Fakirin mevsimi hep sonbahar.

Sabırsız, hızlı ve iş odaklı insan topluluğu olarak doyum duygumuzu kaybetmişsiz. Dayanıklılığı kaybetmişiz, en değerli varlığın kendimiz olduğunu bile unutup sadece kazanmaya odaklanmışız. Yaşam felsefemiz çoktan kaybolmuş.
Dünya durup durup yeniden dönmeye çalışıyor, marş basmayan motor misali. Anlamlar değişti, doğru ya da yanlış nedir artık kimse emin değil.

Hala karantinadayım ve sonunda ne olacağını şimdiden kestiremiyorum. Ama yalnızlıktan dersler çıkarmış daha güçlü ve daha verimli olarak bu savaşı kazanacağım ve ümidimi asla kaybetmeyeceğim.

Daha yaşanılabilir bir Dünya yapmak için yalnız başıma ektiğim tohumlarımı, yeşertecek ve besleyeceğim.

Sevgi dolu bir tebessüm, sıcacık bir günaydın belki birkaç güzel söz yeni bir başlangıç için yetmez mi acaba?

Artık zayıfların aç kaldığı, sadece güçsüzlerin öldüğü bir Dünya’da yaşıyorsak, sonumuz gelmiş demektir. Dur, kendini dinle, sadeleş ve sor kendine!

“Yeniden bir yaşama başlamak mı, ya da hep son treni beklemek mi?”

Onur ERDOĞAN

 

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.